Optymizm to nie naiwność. Nie oznacza zamykania oczu na to, co boli, ani udawania, że wszystko jest w porządku, gdy tak nie jest. To coś znacznie głębszego. Przekonanie, że mimo wszystko – mimo porażek, strat i chwil, w których dotyka się dna – zawsze istnieje szansa na dalszy ciąg. Jutro, które warto budować.
Najbardziej odporni to nie ci, którzy nie cierpieli. To ci, którzy nie pozwolili, by cierpienie napisało zakończenie ich historii. Droga optymizmu to skupianie wzroku na tym, co wciąż jest możliwe. To właśnie stąd rodzi się prawdziwa odporność.