Wzajemna pomoc nie jest oznaką słabości. To uznanie, że inni stanowią część twojej siły.
Są chwile, kiedy nie da się już iść dalej samemu. Kiedy ciężar jest zbyt wielki, droga zbyt mroczna, a siły zbyt małe. Właśnie wtedy wyciągnięcie ręki lub jej przyjęcie staje się najodważniejszym czynem, jaki można wykonać. Ci, którzy najlepiej się podnoszą, to nie ci, którzy odrzucają pomoc. To ci, którzy zrozumieli, że solidarność jest pełnoprawną formą odporności.
Droga wzajemnej pomocy polega na akceptacji zarówno otrzymywania, jak i dawania. To właśnie stąd rodzi się prawdziwa odporność.