Wdzięczność nie jest słabością. To jedna z najcichszych broni tych, którzy się podnoszą.
Kiedy wszystko się wali, kiedy wysiłek już nie wystarcza, kiedy wątpliwości zajmują całą przestrzeń, to właśnie wdzięczność przywraca nas do tego, co najważniejsze. Nie zaprzecza ona bólowi. Przypomina o tym, co pozostało.
To właśnie ona zamienia upadek w lekcję, ograniczenie w punkt wyjścia, bliznę w dowód tego, co udało się pokonać.
Droga wdzięczności to nauka patrzenia na to, co zbudowaliśmy, a nie na to, czego wciąż brakuje.
To właśnie stąd rodzi się prawdziwa odporność.